Çocuklara bir bakin. Kiz çocuklar, bebeklere düskündür. Erkek tüfege, arabaya… Kiz, anne olmak ister. Ögretmen, hasta bakici olmak ister. Kendinden küçüklerle oynamaktan, onlari oksamaktan, oksanmaktan hoslanir. Kendisini annesine ve ögretmenine begendirmek için deli divane olur.

Erkek, kendinden büyükleri arar. Ya soför olmak ister ya da general. Kumanda edecek, herkes ona boyun egecek.

Kadinla erkek arasinda çok farklar vardir. Kadin özgecidir, yani kendi merkezi disindadir. Erkek ise egoisttir, yani kendi merkezi içindedir, benmerkezcidir.

Kadin baskasi için yasar. Sadece kadin degil, disi hayvanlar, disi bitkiler, tüm canlilarin disileri…

Kadin sarmasiktir. Sert ve düz bir duvari yapraklariyla süsleyen güzel bir sarmasik.

Aslinda kadin, kendini anne olarak daha anlamli bulmakta. Çünkü annelik fitratinda vardir. Fitrati disinda hareket etmesi onu mutsuz ve bedbaht ederken, çevresindekileri de beraberinde mutsuzluga sürüklemektedir. “Kadinlar zayiftir, ama anneler güçlüdür,” der Victor Hugo.

Kadini mesut etmek için, erkegi terbiye etmek lazim.

Kadinlar birlik içinde olmali


Kadinlar kendi aralarinda güç birligine gitmelidirler. Bunun için de kendilerine en yakin, en uygun bir STK’ya gitmeli ve sosyal sorumluluklarini yerine getirmelidir. Mutlaka bir sivil toplum kurulusuna girilmeli ya da kendi böyle bir olusumu baslatmalidir. Hiçbir sey yapamiyorsa, çocugunun okul aile birligine üye olmali. Oradaki karar alma sürecine katilmalidir.

This entry was posted on Perşembe, Nisan 17th, 2008 at 08:22 and is filed under kadin. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.